De tijd kruipt voorbij vandaag.
Net als mijn jurkje, die elke keer voorbij mijn bovenbenen kruipt.
Net als mijn kont, die stukje bij beetje steeds verder van mijn stoel af glijdt.
Net als mijn knieën, die steeds meer gaan zeuren omdat ik met mijn benen over elkaar zit en ze te zwaar worden voor elkaar
Het duurt allemaal te lang vandaag.
De zon schijnt traag.
De airco geeft een klein zacht zuchtje koelte, welke mijn kort geschoren beenhaartjes zo nu en dan een kleine rilling geven.
Het zijn mijn sandalen die glad zijn en over de vloerbedekking geen glijden.
Het zijn de draaiende tandwieltjes op mijn computer scherm.
Het is mijn onderbroek die telkens weer tussen mijn bilspleet nesteld.
Het is de wijzer van de klok die er ook geen kracht meer voor heeft.
Ik heb zo'n hekel aan dit soort dagen.
Niks te doen, niks te zien, niks te horen.
Alsof de wereld stil staat.
Vijf uur is nog lang niet, meer een eeuwigheid ver weg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten