Braakdinsdag

Ik mis mijn vriendje, best wel erg ineens ook.
Maar ik durf het niet zo goed tegen hem te zeggen.
Weet ook niet waarom.
Nou, misschien beetje dan, omdat hij soms wat onverschillig/non-enthousiast/bot/lullig/ongeïnteresseerd uit de hoek kan komen.
Zo van: "Hé ik mis je" "Oh".
Ik weet ook niet eens of ik hem nog wel vriendje durf te noemen.
Ik ben me de laatste tijd meer bewust dat ik mijzelf aan het beschermen ben tegen rot situaties.
Ik ga dingen uit de weg omdat ik al een soort damage control analyse gemaakt heb aan de voorkant, waar dan uit voortkomt dat ik me er alleen maar kut door ga voelen.
Zoals hierboven genoemd voorval. Ik zeg dus niet tegen hem dat ik hem mis omdat ik al bedacht heb dat hij stom gaat reageren, ben ik weer verdrietig en vervelend van, dus hou ik het maar voor mijzelf.
Vervolgens ga ik het zitten opkroppen, word ik er alleen maar emotioneler van tot dat het een keertje explodeert.
Ik hoor vriendje nu al zeggen:"Waarom zeg je het dan niet gewoon?"

Dus ging ik mijn haar maar verven.
Weet niet of andere mensen dat ook hebben.. maar soms is het verven van je haar zo'n verademing. Alsof ineens weer iemand anders bent, of juist je oude zelf.
Alsof je meerdere gezichten of hoofden hebt.
Misschien kan dat ook wel, dat je door je haar kleur een andere kijk op jezelf krijgt.
Misschien ben ik wel leuker met rood haar. Misschien had blond beter geweest.
Misschien heb ik morgen wel spijt, maar ach, schijt.